Disney heeft gelijk. Even voor de duidelijkheid: ik heb het niet over de soms wat omstreden acties van de naamgevende oprichter (al heerst er veel onduidelijkheid over aan welke kant hij in sommige kwesties nou precies stond). En ik ben het ook zeker niet eens met al hun uitlatingen en keuzes natuurlijk. Het hele Sneeuwwitje debacle laten we voor het gemak maar even links liggen.

Nee, ik heb het over het meesterwerk Wall-E, Disney’s aanklacht tegen een vervuilde aarde die de mensheid compleet onleefbaar heeft gemaakt. En nee, dit wordt geen column over hoe we allemaal beter moeten recyclen. Je kan alle blikjes van de wereld oprapen, maar tegen de energie en grondstoffen slurpende datacenters is niets opgewassen.

Ik doel op de vliegende pods waar de overgebleven mensheid in ronddobbert op het intergalactische cruiseschip. Mensen die op al hun wenken bediend worden met eten, drinken en entertainment. De een-druk-op-de-knop mentaliteit waar wij gestaag naar op weg zijn.

Kleding, boeken, toiletartikelen, medicijnen, alles wordt naar onze voordeuren gebracht. Spullen van over de hele wereld komen af en aan, steeds vaker voor eenmalig gebruik. En zelfs eten wordt aan huis bezorgd, al dan niet reeds bereid. Amazon werkt met drones en is bezig bezorgtijden te realiseren die worden weergegeven in uren in plaats van dagen. We hoeven steeds minder zelf te doen.

Het summum van deze trend is de fatbike. Vroeger heette een fiets met een hulpmotor een Spartamet en daar durfde uit pure schaamte niemand van onder de 60 op te gaan zitten. Zeker niet in een fietsland als Nederland. Tegen de wind in fietsen heeft hele generaties grootgebracht, of je nou Brinta had gegeten of niet. En nu zit men van (veel te) jong tot (steeds) oud(er) op deze zwarte gevaartes.

Ik ga niet klagen over hoe gevaarlijk ze zijn, dat de berijders lak hebben aan alle verkeersregels die er bestaan of over de opkomende verboden. In mijn brein is de fatbike een voorbode. Een teken aan de 21e -eeuwse wand. We eten ons vol en verbranden helemaal niks meer. Voor steeds meer kinderen is de enige beweging die ze krijgen de gymles op school en met die 2 uur per week gaan we de oorlog natuurlijk niet winnen. En zelf naar school fietsen is er nu ook niet meer bij.

Onlangs op het Jeugdjournaal was er een specialist die stelde dat het natuurlijk heel goed is als een kind gaat sporten, maar die 2 uurtjes trainen en een wedstrijd op zaterdag zijn eigenlijk niet genoeg. Want, zo stelde hij, vervolgens gaan ze naar school en zitten ze acht uur per dag op een stoel. Ze zitten, ze hangen en wanneer ze fietsen trappen ze alleen mee voor de show.

Ik maak me zorgen. Want in mijn beleving stevenen we regelrecht af op de wereld die Disney schetst in Wall-E. We are going to hell in a handbasket. Ik weet ook niet wat de volgende stap zal zijn: moving sidewalks in alle winkelstraten? Drones die sterk genoeg zijn om mensen te vervoeren? Of van die buizen uit sci-fi films waarin je alleen maar hoeft te gaan liggen en je als een stuk buizenpost naar je bestemming wordt geblazen of gezogen. Wat het ook zal zijn, ik vrees dat het geen stap in de goede richting zal zijn.

Volg ons op Instagram