Het WK nadert met rasse schreden en dat betekent dat ik binnenkort weer moet dealen met hevige aanvallen van Oranjekoorts. Er is nog weinig wetenschappelijk onderzoek gedaan naar deze aandoening, maar één symptoom staat vast: een permanente, prikkelende oranje waas voor de ogen. Tot er een vaccin is ontwikkeld, zie ik mij genoodzaakt mij tussen 14 juni en uiterlijk 19 juli ziek te melden bij mijn werkgever.

Ditmaal strijkt het vierjaarlijkse voetbalfestijn neer in de Verenigde Staten, Canada en Mexico. Een toernooi voor jong en oud, voor arm en rijk, al lijkt de FIFA de laatste categorie iets enthousiaster te bedienen. De organisatie benadrukt dat voetbal verbindt, al helpt het natuurlijk wanneer je eerst een tweede hypotheek kunt afsluiten voor een kaartje.

Ook buiten de stadions valt er genoeg te beleven. In de Verenigde Staten groeit de bezorgdheid over de democratische rechtsstaat, worden immigranten met wisselend enthousiasme ontvangen en lijkt internationale samenwerking soms vooral een nostalgische herinnering aan vroeger. De FIFA ziet echter geen reden tot zorg. Voetbal staat immers boven de politiek, behalve wanneer de politiek een nieuw stadion financiert.

Het zijn natuurlijk wel omstandigheden, afgezien van de hitte, waartegen je als bondcoach van Oranje zal moeten wapenen. Vier jaar geleden probeerde de KNVB zich al voor te bereiden op het politieke klimaat door een training met Qatarese arbeidsmigranten te organiseren. Dat bleek achteraf vooral een oefening in symbolisch drukzetten: veel beweging, weinig resultaat.

In die zin biedt het toernooi in de Verenigde Staten juist kansen. De KNVB zou voor de zekerheid nog een oefenwedstrijd kunnen organiseren tegen ICE. Ook daar weet je immers nooit helemaal zeker volgens welke regels er gespeeld wordt en wie er halverwege van het veld verdwijnt.

Een zekere mate van onvoorspelbaarheid lijkt sowieso onderdeel van het Nederlands Elftal. Na de recente nederlaag tegen Algerije (0-1) zouden we eigenlijk gezamenlijk op moeten staan tegen het mensonterende voetbal van Oranje. Er zijn grenzen aan wat een samenleving kan verdragen. En tegelijkertijd zouden we ons ook de vraag moeten stellen wat de 70.000 migranten in detentiecentra betekenen voor de kansen van Oranje op het WK.

Dat zijn natuurlijk ingewikkelde vraagstukken. Gelukkig beschikt de gemiddelde voetbalfan over een bijzonder talent om dergelijke morele dilemma’s precies negentig minuten lang uit te stellen. Met een permanente oranje waas voor je ogen gaat dat overigens een stuk gemakkelijker. Kuch, kuch… Ik merk dat ik me niet goed voel. Ik ga maar eens op de bank liggen. Met een paracetamol, een bak chips en een groene rakker.

Volg ons op Instagram