| 
|
Na de lerarenopleiding Nederlands geeft Menno zijn studiecarrière een vervolg met de master pedagogiek. Hij schrijft het liefst satirische stukken en anekdotes over het broeierige studentenleven – er is al genoeg onheil in de wereld. Niettemin gaat hij beladen onderwerpen, zoals koken, vakantiebestemmingen en online dating ook niet uit de weg.
Foto: Paul van der Blom
Afgelopen week, op 8 maart, stond ik stil bij Internationale Vrouwendag. Die dag is ontstaan doordat vrouwen opkwamen voor hun rechten en een duidelijk signaal afgaven aan mannen: op deze dag, tussen zeven uur ’s ochtends en zeven uur ’s avonds – en eigenlijk alle andere uren ook – hoort geen vrouw onderdrukt of mishandeld te worden. De harde realiteit is dat er nog altijd veel te weinig vrouwendagen zijn, en nog steeds heel wat onzichtbare mannendagen.
Ik vind dat mannen een stapje terug moeten doen. Dat had al veel eerder moeten gebeuren als ik terugdenk aan de tijd van mijn oma’s, toen getrouwde vrouwen wettelijk ‘handelingsonbekwaam’ waren. Ze mochten vaak niet werken en konden geen eigen bankrekening of huis op naam hebben zonder toestemming van hun man.
Een paar feministische golven later hebben vrouwen kiesrecht veroverd, is abortus uit het Wetboek van Strafrecht gehaald en is de loonkloof kleiner geworden. Maar echte gendergelijkheid is nog steeds niet bereikt, en verworven rechten zijn nooit vanzelfsprekend.
Discussies over bijvoorbeeld abortus of femicide mogen niet worden weggezet als een ‘vrouwenkwestie’ waar mannen zich niet mee hoeven bezig te houden. De man staat niet buiten de discussie: hij is vaak de verwekker, en in femicidezaken ook vaak de dader.
Mannen mogen hun stem veel vaker laten horen, ze mogen meelopen in protestmarsen en zich expliciet uitspreken. We hoeven niet vanaf de tribune toe te kijken; ik begrijp de frustratie van vrouwen over de afwezigheid van mannen in feministische debatten maar al te goed.
De mannelijke strijdbaarheid lijkt te zijn afgenomen, waardoor onzichtbare normen – zoals de vanzelfsprekende verdeling van zorgtaken – niet worden aangevochten. Denk aan mannen die vinden dat ze geen Internationale Vrouwendag nodig hebben om ‘de vrouw die hun huishouden runt’ te respecteren.
Mannen zijn in veel gevallen nog steeds de poortwachters: zij nemen beslissingen, bekleden machtige posities en bepalen vaak de spelregels. Historisch gezien is dat pijnlijk zichtbaar: mannelijke artsen en politici hebben wetten gemaakt die diep ingrijpen op het leven van vrouwen.
Juist daarom is het nu extra belangrijk dat mannen hun eigen positie onder ogen zien, verantwoordelijkheid nemen en zich actief uitspreken voor gendergelijkheid. Alleen dan kan Internationale Vrouwendag ooit overbodig worden.
Profielen is ook actief op LinkedIn. Volg ons, blijf op de hoogte en praat mee over actuele onderwerpen.
De redactie waardeert het als je onder je eigen naam reageert.
Lees hier alle details over onze spelregels.
Gelijkheid behaal je niet door zo ontzettend eenzijdig te zijn en blind te zijn voor de andere kant. We zijn geen homogene groepen en aan beide kanten zien we ongelijkheid. Helaas hebben we alleen maar oog voor vrouwen, mannen zijn altijd de dader, de schuldige, de onderdrukker, doen het nooit goed.
Dit is wat groepsdenken brengt.
En dalijk weer zeuren dat de extremen toenemen aan beide kanten van het spectrum
Wat fijn om deze column te lezen Menno! Voor elke man die ook het belang inziet van kritische reflectie op patriarchale machtsdynamieken in onze maatschappij en hoe die onze samenleving negatief beinvloeden raad ik dit boek aan, The Will to Change van bell hooks;
https://www.bol.com/nl/nl/f/the-will-to-change/30027098/
@Jasper, bedankt voor deze belangrijke bijdrage, die heeft laten zien dat we nog een lange weg te gaan hebben.
Misschien doen mannen het wel goed als ze niet gelijk gaan piepen als er iemand voor vrouwen opkomt? Hmm…
@Jasper Helaas is het feitelijk onjuist wat jij beweert. Het gaat namelijk helemaal niet over een kant kiezen, het gaat niet om wie er beter is dan de ander. Het gaat om het feit dat vrouwen tot op de dag van vandaag nog steeds niet (altijd) als gelijkwaardige mensen worden gezien vanuit verschillende perspectieven. De strijd is dus nooit geweest om mannen te benadelen zoals jij aangeeft. Het is wel zo dat we (vooral mannen) eens moeten inzien dat het patriarch niet rechtvaardig is tegenover vrouwen, zowel ook onderlingen mannen naar elkaar toe. Neem het dan dus ook niet zo persoonlijk, want mannen lijden ook degelijk in zo’n patriarchale omgeving. Onder andere daardoor is helaas wel het feit dat mannen inderdaad vaker de daders zijn; en laten we femicide dan ook zéker niet onbenoemd laten!
Laat je niet zo meeslepen door de manosphere zou ik zeggen.
Wees kritisch en relativeer!
Groetjes en een dikke knuffel van een feministische meneer!