Middenin de nakijkgekte. Onder druk, want volgende week beginnen de colleges weer. Sowieso moeten studenten zo snel mogelijk hun beoordeling krijgen, want zo staat het in alle pedagogische handboeken. Terecht, want een beoordeling is feedback. Maar man man man, wat haat ik het. En ik ken geen enkele collega die verzot is op nakijken.

Toetsing is een momentopname. Tijdens een tentamen kan een student dichtklappen, te weinig koffie op hebben, te veel kopzorgen hebben over de huur, te veel te stressen, last hebben van ADHD of een andere reden hebben voor te weinig focus. Tuurlijk, een student kan ook te weinig hebben geleerd of voorbereid. Te weinig colleges hebben gevolgd. Of de stof simpelweg niet goed genoeg snappen. En toch komt het merendeel van onze studenten altijd wel goed terecht. Wat ze nog aan kennis missen, pikken ze in de beroepspraktijk wel op.

Het geldt ook voor portfolio’s die ingeleverd moeten worden: uitstelgedrag, schipperen met de beschikbare tijd, de verleidingen van AI en heel veel stress. Met name als de deadlines allemaal op een enkele datum samenvallen. Assessments? Handig voor vlot pratende studenten, een berg van stress voor introverte studenten. Presentaties? Idem dito.

Dan heb ik het nog niet eens over de stapels werk die het docenten oplevert. Ik tel maar liefst elf klassen die ik na moet kijken, los van een sloot aan herkansingen. Maar dat hoort simpelweg bij mijn werk. En het gaat godzijdank in pieken.

Nee, wat het me het meest tegenstaat: we persen alle studenten door dezelfde mal. Ze moeten allemaal aan dezelfde voorwaarden voldoen, ongeacht individuele verschillen. En uiteindelijk blijkt vrijwel altijd dat studenten het heus wel kennen of kunnen. Immers: na de nodige herkansing(en) slaagt een student meestal wel.

Dus. Waarom toetsen we dan eigenlijk nog? Het antwoord is verbijsterend eenvoudig: omdat we moeten borgen dat een student iets kan of weet. Omdat de overheid dat van ons eist, in ruil voor geld. En: als stok achter de deur. Om studenten niet vanuit intrinsieke, maar extrinsieke motivatie aan het werk te knuppelen. Slaag voor dit vak, dan krijg je studiepunten. Terwijl we zo graag zouden zien dat ze vanuit hun eigen nieuwsgierigheid een vak willen leren. Omdat ze het tof vinden, niet omdat het nou eenmaal zo moet.

Lieve studenten, wij docenten hebben ook geen oplossing. Hoewel ik het verfoei, ga ik snel maar weer verder met nakijken. We zitten allemaal in dezelfde ratrace.