De eerste dag na de lange zomervakantie op locatie Rochussenstraat. Studenten krioelen door elkaar, docenten proberen zo goed en kwaad als het kan de groepen bij elkaar te houden. De kersverse verpleegkundestudenten gaan met elkaar op vossenjacht om de stad, elkaar én het vak beter te leren kennen.

Zo’n 550 eerstejaarsstudenten verpleegkunde doen vandaag mee aan de intro-activiteiten. 120 studenten hebben elkaar vorige week al voorzichtig leren kennen tijdens het driedaagse introductiekamp van studievereniging Valetudo, een kamp dat ‘netjes en braaf’ is verlopen, haast een bestuurslid van de vereniging zich nog te zeggen. Later in de week volgt nog een gemeenschappelijke lunch in het Wester Theater en gaan de studenten in gesprek met de studieloopbaancoach.

Tijdens de vossenjacht komen de studenten allerlei opdrachten tegen. In het strookje gras voor de ingang van locatie Museumpark moeten ze in tweetallen een grote kom met water over een parcours vervoeren, waarbij één student geblinddoekt is en de andere student aanwijzingen geeft. Een groepje staat er nerveus naar te kijken. ‘OMG, ik vind ’t echt spannend. Ik zie echt niks!’, giechelen twee studentes met elkaar.

Carrièreswitch

Eén van de duo’s wordt gevormd door Ismail en Carla. Zij is afkomstig van de Filipijnen, kwam voor de liefde naar Nederland en werkte in haar thuisland al als verpleegkundige. Met de opleiding wil ze haar werk hier voortzetten, zegt ze in bedachtzaam Nederlands.

Haar collega-van-de-dag heeft een ander verhaal, grijnst hij. Hij wilde al langer ‘iets met zorg’ doen en werkte een tijdje als nachtbeveiliger in een groot ziekenhuis. Daar werd hij geïnspireerd. Eerst wilde hij op de ambulance aan het werk, maar hij kwam niet door de daarvoor verplichte toets. Na aanmoediging van zijn collega’s – ‘geef het niet op’ – staat hij nu hier. En hij heeft er zin in. Het duo doorstaat het parcours ongeschonden.

Op de stoep tegenover café Reijngoudt aan de Witte de Withstraat treffen de groepjes eerstejaars een gele ambulance van stichting Ambulancewens. Die stichting vervult wensen van terminale patiënten die, voor hun dood, graag iets of iemand nog éénmaal willen zien. De patiënten worden per ambulance vervoerd. De studenten zijn muisstil. Het initiatief van de wensambulance kwam van een Rotterdamse havenarbeider die graag ‘zijn’ haven nog één keer wilde zien. Inmiddels zijn er zo’n 27 duizend wensen vervuld.

Frans? Duits?

Een paar keer struikelen verderop staat een Valetudo-bestuurslid met een casus. Wat doe je als een patiënt geen Nederlands spreekt? De jonge student – hij vervult zijn rol met verve – zakt brabbelend ineen en grijpt naar zijn buik. Wat nu? Een studente steekt haar duim omhoog en omlaag. Ambulance? ‘You speak English?’

Ze prikt in zijn zij, hij schreeuwt het uit van de pijn. Via Google Translate wordt ook Duits en Frans geprobeerd. Een studente die Arabisch spreekt maar niet goed naar voren durft te stappen wordt naar voren geduwd door haar groepsgenootjes. ‘Ga dan!’

Wat doe je als iemand niet kan praten, zien of horen, vraagt een begeleider. ‘Naar het ziekenhuis.’ ‘En dan?’ De acterende student is inmiddels weer bij zinnen en legt uit dat er tot slot een derde optie is: het tonen van een foto of pictogram van een ziekenhuis of ambulance.

Op de stoep voor het stadhuis staat een grote groep studenten, die zichzelf op volgorde moeten zetten met vragen als ‘hoe oud ben je’ en ‘hoeveel reistijd heb je’? Dat levert chaos op, maar dat is juist leuk, zegt de studentenbegeleider.

‘Je ziet dingen die er niet zijn?’ ‘Hallucinatie.’

Terwijl een vers bruidspaar poseert voor het stadhuis, spelen de studenten ‘medische 60 Seconds’ met elkaar. Een omschrijft een begrip, de anderen moeten het raden: ‘Als je ziek bent en je wordt niet meer beter?’ ‘Terminaal.’ ‘Waar je met bejaarden werkt?’ ‘Ouderenzorg.’ ‘Je ziet dingen die er niet zijn?’ ‘Hallucinatie.’ ‘Veertig graden, wat heb je dan?’ ‘Koorts.’

De 22-jarige Shay volgde de opleiding al eerder, maar behaalde niet voldoende studiepunten. Net als collega-student Noortje (23) volgde ze eerst een mbo-opleiding – dat geldt voor veel studenten. Noortje gaat het in Rotterdam opnieuw proberen, eerder volgde ze dezelfde opleiding in Breda maar dat beviel niet. ‘Verplicht Engelse lessen’, zegt ze met een bedenkelijke blik.

Een andere studente vertelt aan haar groepsgenoten dat ze eerst medicijnen wilde gaan studeren, maar daarvan genezen is door haar vriend, die de studie nu volgt. ‘Veel te zelfstandig’, zegt ze. Ze is blij dat ze niet is ingeloot.

Tekst en foto’s: Rutger de Quay

Volg ons op Instagram