Mickeely Williams studeert communicatie & multimedia design. Ze ontwikkelde een app waarmee mensen hun ideeën en overtuigingen als statements in kleding kunnen verwerken. ‘Op die manier is mode dus tegelijkertijd kunst, communicatie en soms zelfs activisme.’

‘Ik kijk graag naar hoe iets werkt, wat een doelgroep nodig heeft en hoe je dat kunt vertalen naar een app, website of ander digitaal product. Juist dat praktische en oplossingsgerichte aspect past goed bij mij, daar ben ik gaandeweg achter gekomen. Hiervoor heb ik een modeopleiding gedaan in Groningen. Daarna wilde ik iets doen wat ook creatief was, maar net weer anders dan mode. Zo kwam ik uit bij communicatie & multimedia design. Het voelt als een goede keuze. Ik ben nog steeds aan het ontwerpen en ik ben creatief bezig ben, maar dan op een andere manier.

‘Ik kijk graag naar hoe iets werkt, wat een doelgroep nodig heeft en hoe je dat kunt vertalen naar een app, website of ander digitaal product.’

‘Toch is mode voor mij nooit echt verdwenen. Al vanaf dat ik klein was, ben ik er mee bezig. Ik maakte vroeger al pakjes voor mijn hond, voor Halloween, en ook wel eens wat voor mijn vader. Ik lette op pasvormen, haalde kleding uit elkaar om te zien hoe het gemaakt was en daarna probeerde dingen zelf weer opnieuw te maken. Vroeger keek ik ook altijd naar Hip voor Nop; echt een geweldig programma waar ze van oude dingen weer nieuwe en unieke kleding maakten. Het meeste heb ik mezelf geleerd door tutorials te kijken en het zelf met vallen en opstaan te proberen. Toen ik een naaimachine kreeg, ging ik naar de bibliotheek om boeken erover te lenen.

‘Die liefde voor het maken is gebleven. Ik ben nog steeds veel met kleding bezig, maar nu vooral met bedrukken. Daar komt mode ook echt samen met mijn huidige opleiding. Veel van mijn kleding heb ik zelf gemaakt of in het Stadslab, waar ik ook werk. Daar hebben we allerlei mogelijkheden om kleding te borduren of te voorzien van vinyl.

‘Ik heb geleerd om kleding te maken door tutorials te kijken en het zelf met vallen en opstaan te proberen.’

‘Ik maak bijvoorbeeld graag kleding voor concerten. Het is veel leuker om iets eigens te dragen dan iets standaards aan te trekken wat iedereen al heeft. Voor elk concert bedenk ik weer iets nieuws. Afgelopen week ging ik naar Harry Styles. Daarvoor heb ik vorige week een outfit afgemaakt; een shirt met verwijzingen naar het album Kiss All the Time. Disco, Occasionally. Daarop staan allemaal kusmondjes en de tekst van het album. Ook heb ik een bestaande broek aangepast, met op de achterkant een hartvormige discobal, de woorden disco occasionally en sterren aan de voorkant. In feite heb ik het hele album vertaald naar kleding.

‘Dat vind ik mooi: iets wat ik leuk vind, omzetten in iets tastbaars dat ik kan dragen. Ik maak niet alleen dingen voor mezelf, maar ook voor anderen. Mijn vader heeft later nog veel meer kledingstukken van mij gekregen, net als andere familieleden. Voor verjaardagen en met Kerst weten ze inmiddels ook wat ze kunnen verwachten.

‘Wat ik nu studeer, helpt mij ook om verder te denken dan alleen vormgeving. Binnen communicatie & multimedia design leer ik hoe je digitale producten maakt die echt een probleem oplossen. Dat kan bijvoorbeeld gaan over een website die niet goed werkt of een bedrijf dat niet goed aansluit bij de doelgroep. Dan onderzoek je wat het probleem is en zoek je naar een oplossing die voor beide kanten werkt.

‘Wat ik later graag wil, is mijn modeachtergrond combineren met wat ik hier leer. Die twee werelden samenbrengen dus. Ik merk dat daar veel kracht in zit, juist omdat mode ook een vorm van communicatie is. Met kleding kun je iets laten zien of een gesprek op gang brengen. Bijvoorbeeld over vrouwenrechten, geweld tegen vrouwen en discriminatie.

‘Voor een project op school maakte ik een app. Het idee was dat kleding laat zien wie je bent of waar je voor staat.’

‘Voor een project op school maakte ik een app. Het idee was dat kleding laat zien wie je bent of waar je voor staat. Als je jouw statements over zulke onderwerpen op kleding zet, kun je iets vertellen zonder dat je per se de straat op hoeft of alles online hoeft te delen.

‘Bij dat project maakte ik ook fysieke kledingstukken voor mijn expo. Op één shirt borduurde ik de tekst Why would I smile more?, als reactie op wat vrouwen vaak te horen krijgen. Op een ander stuk werkte ik met verwijzingen naar Black Lives Matter, als herinnering aan de mensen die zijn overleden. Ook maakte ik kleding met een verwijzing naar de dag waarop vrouwen rechten kregen. Veel mensen weten die datum niet, en juist daarom begon ik er een gesprek over. Dat vind ik mooi aan mode: het is niet alleen iets wat je draagt, maar ook een manier om bewustzijn te creëren. Daarmee is mode dus kunst, communicatie en soms zelfs activisme.’

Tekst en foto: Sanne van der Most