Ruim vier jaar geleden maakte Ronald Manuel de overstap van de transportwereld naar een baan als huismeester bij de Willem de Kooning Academie. Hij wordt regelmatig uitgenodigd voor exposities en daar geniet hij heel erg van. ‘Elk kunstproject heeft een eigen verhaal.’

‘Jarenlang had ik mijn eigen transportbedrijf, maar dat liep al een tijdje niet zo goed. De grootste klap kwam door corona. Ik ben ermee gestopt en via mijn ex, die ook op de hogeschool werkt, kwam ik hier terecht. Zij zag de vacature voorbijkomen en vond het wel wat voor mij. Ik had al een hbo-opleiding in de facilitaire richting, dus helemaal vreemd was het niet. Inmiddels weet ik dat het heel goed aansluit bij mijn achtergrond.

‘Het was in het begin wel even wennen om van eigen baas naar loondienst te gaan. Als ondernemer ben je gewend om je eigen tijd in te delen en ineens moest ik op vaste tijden verschijnen. Gelukkig pas ik me snel aan en voelde ik me binnen no-time helemaal thuis, zowel op het werk als met de collega’s. Want die zijn ook heel gezellig.

‘De sfeer hier is anders dan op andere locaties. Studenten zeggen ook vaak dat ze zich hier thuis voelen en dat gevoel herken ik zelf ook.’

‘Wat ik zo leuk vind aan dit werk, is dat geen dag hetzelfde is. Zeker op deze locatie, een kunstacademie, gebeurt voortdurend iets anders. Studenten zijn hier creatief bezig, ze bouwen dingen op en ze werken aan projecten. Ik ondersteun ze daar graag in.

‘De sfeer hier is anders dan op andere locaties. Studenten zeggen ook vaak dat ze zich hier thuis voelen en dat gevoel herken ik zelf ook. Ik vind het geweldig om te zien waar ze aan werken. Vooral nu, tijdens deze periode aan het eind van het jaar. Ik ga regelmatig naar de graduation shows kijken en ze nodigen me ook uit. Elk kunstproject heeft een verhaal. Zo ben ik al bij de Xpub Masters geweest, waar studenten met heel weinig budget toch geweldige dingen hebben gemaakt van gevonden materialen. Dit weekend ga ik ook nog naar shows van fashion design en spatial design.

‘Eigenlijk is geen dag hier hetzelfde. De ene keer vergeet een docent zijn sleutel en moet ik een kantoortje openen, de andere keer zijn er tijdens de graduation shows allerlei logistieke vragen. Heb je een ladder, kun je helpen om spullen in mijn auto te krijgen? Die dingen komen de hele dag door voorbij. Daarnaast doen we ook reparaties. Soms trekt iemand per ongeluk een deurklink los en dan moet die natuurlijk gemaakt worden.

‘We hebben ook te maken met BHV en ontruimingen, daar krijgen we speciale opleidingen voor. Als er nood is, moeten wij een ontruiming kunnen leiden. Gelukkig heb ik hier nog geen echte ontruiming meegemaakt, maar we oefenen wel vaak. Pas geleden hadden we nog een grote oefening en die ging gelukkig goed. We kregen zelfs complimenten van de beveiliging. Toch komen er bij zulke oefeningen altijd dingen naar voren waarvan je denkt dat we daar scherper op moeten zijn.

‘Ik ga regelmatig naar de graduation shows kijken en ze nodigen me ook uit. Elk kunstproject heeft een verhaal.’

‘Op dat vlak komt er overigens ook van alles op ons pad. Agressieve mensen die binnenkomen, studenten die lastiggevallen worden, allerlei calamiteiten. Wij zijn eigenlijk altijd het eerste aanspreekpunt. Een van de heftigste momenten die ik heb meegemaakt, was toen er een insluiper in het gebouw was. Ik zat bij de receptie en hoorde via de porto dat er iemand in het pand rondliep die allemaal vrouwen lastigviel. Samen met mijn collega begeleidde ik de man naar buiten. Eerst leek er niets aan de hand, maar ineens veranderde zijn blik. Ik voelde dat er iets ging gebeuren. Hij draaide zich om, duwde mijn collega opzij en rende terug naar de receptie, waar hij de deur wilde dichtduwen bij de plek waar een dame zat. Gelukkig konden mijn collega en ik hem net op tijd tegenhouden. We hebben de directie gewaarschuwd, de beveiliging gebeld en de politie ingeschakeld. Uiteindelijk is hij opgehaald en later bleek hij ook nog een mes op zak te hebben. Dat zijn dingen die je wel bijblijven. Op zulke momenten denk je maar aan één ding: veiligheid. Dat zit echt in ons werk en het staat altijd voorop.

‘Op heftige momenten denk je maar aan één ding: veiligheid. Dat zit echt in ons werk en het staat altijd voorop.’

‘In mijn vrije tijd ben ik best actief. In tegenstelling tot veel leeftijdsgenoten ga ik nog elke week ergens dansen. Daarnaast ga ik graag naar festivals en borrels. Ook zoek ik regelmatig evenementjes op. Als ik erover nadenk, heeft dat best vaak wel iets met kunst te maken. Dat is de laatste tijd alleen maar meer geworden. Creatieve evenementen en kunstprojecten vind ik echt leuk. Soms hoor ik over bijzondere initiatieven zoals laatst in Den Haag, iets met opblaaskunst of andere activiteiten waarbij mensen iets bijzonders neerzetten. Dat spreekt me aan. Ook hier bij de Willem de Kooning zijn af en toe van die evenementen waar ik graag naartoe ga, zoals Floating Cinema hier in het water.

‘Anderhalf jaar geleden ben ik gescheiden. We waren drieëntwintig jaar samen maar de koek was op. Dat is natuurlijk een cliché, maar in ons geval was het ook gewoon zo. Van beide kanten liep het op zijn einde. Toch hebben we nog steeds contact en helpen we elkaar af en toe met praktische dingen. Dat blijft gewoon goed gaan. Zij heeft twee zoons die ik al die jaren mee heb opgevoed, daardoor blijft er altijd een band. De jongens zijn inmiddels volwassen en allebei werken ze bij het Korps Mariniers, dat is natuurlijk een heel bijzonder leven. De oudste heeft in Irak gezeten om een luchtmachtbasis te verdedigen en heeft ook meegewerkt aan operaties tegen piraterij en drugshandel.

‘Ik ben op dit moment vrijgezel en eigenlijk gewoon heel gelukkig met hoe mijn leven nu is. Misschien is het niet fijn dat je gescheiden bent, maar het heeft me wel iets anders gebracht. Ik hoef met niemand meer rekening te houden en kan mijn eigen keuzes maken. En dat is eigenlijk best prettig. Ik kon altijd al goed voor mezelf zorgen, maar nu voelt het nog vrijer. Deze zomer blijf ik gewoon aan het werk. Er gebeurt hier en ook in en rond het pand van alles. Zelf werk ik in de zomer drie dagen per week, dus ik ben op maandag en vrijdag vrij. Dat betekent dat ik steeds lange weekenden heb en dat bevalt me heel goed. Ik heb al wat leuke dingen gepland, zoals een barbecue met bekenden. Misschien ga ik nog een lang weekend weg. Ik heb kennissen in Zuid-Frankrijk, dus wie weet ga ik daar nog naartoe. Lekker genieten van het leven.’

Tekst en foto: Sanne van der Most