Serife Karacelik-Bagiran begon op haar 34e aan de voltijd opleiding social work. ‘De kinderen zijn wat ouder, ze gaan naar school en ik kies nu voor mezelf.’

‘Ik ben opgegroeid in Brabant, in Waalwijk. Ik was net klaar met mijn mbo-opleiding voor filiaalmanager en op mijn 18e ben ik getrouwd, met mijn zomerliefde. Toen hij me ten huwelijk vroeg, dacht ik eerst dat hij een grapje maakte. Hoezo trouwen? Ik wil eerst mijn hbo gaan doen. Zijn antwoord was toen: “Dat kun je toch ook doen als we getrouwd zijn”. Dat leek me eigenlijk wel wat.

‘Hij woonde in Vlaardingen. Studeren in Rotterdam zag ik wel zitten. En in onze cultuur is het een no go om ongetrouwd samen te wonen. Ik wilde dat wel graag, dus zijn we getrouwd. Maar het liep even anders: ik raakte heel snel zwanger. Weken heb ik ermee gezeten. Dit was niet het leven dat ik voor ogen had. Maar ik ben Turks, dus ik dacht ook: dit is dan mijn lot. Natuurlijk werd ik er wel heel blij van, toen onze zoon er was, maar het was wel een behoorlijk zware tijd.

‘Maar het liep even anders: ik raakte heel snel zwanger’

‘Mijn man heeft me ook altijd enorm gesteund en gestimuleerd om toch dat hbo te gaan doen. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Financieel en organisatorisch was het ingewikkeld, dus moest ik mijn dromen toch even parkeren en ben ik gaan werken. Jarenlang heb ik als filiaalmanager in een aantal grote ketens gestaan. Daarnaast deed ik allemaal opleidingen in leiderschap. Dat was behoorlijk zwaar om te combineren met mijn gezin.

‘Ik heb toen ook gezegd: voor we aan een tweede kind beginnen, wil ik eerst alles wat meer op de rit hebben. Acht jaar lang hebben we hard gewerkt en gespaard. Mijn man heeft zichzelf in die tijd ook ontwikkeld. Hij heeft gestudeerd en werkt nu als projectmanager. En toen was er ruimte voor een tweede kind en zelfs een derde.

‘Maar toen voelde het goed. En het was ook goed, we zijn nog steeds bij elkaar.’

‘Als ik mijn verhaal aan mensen vertel, krijg ik vanwege mijn Turkse achtergrond heel vaak de vraag of ik ben uitgehuwelijkt. Nee dus, zeker niet. Die vraag vond ik altijd wel vervelend. We waren gewoon verliefd en mijn ouders zouden zoiets nooit doen. Sterker nog, ze waren het er totaal niet mee eens, vooral omdat ik nog zo jong was. Achteraf als ik er over nadenk en ook nu ik zelf kinderen heb, begrijp ik ze natuurlijk wel. Maar toen voelde het goed. En het was ook goed, we zijn nog steeds bij elkaar. Mét drie kinderen.

‘Mijn zoon is nu 14 en mijn dochters zijn 6 en 4. En nu is het mijn beurt. Zo voelt het echt. Mijn droom was er nog steeds. Vorig jaar kwam mijn man naar me toe. Hij zei: “Schat, het was jouw droom om altijd nog hbo te gaan doen. Je hebt het mij als eerst gegund en nu ga jij je dromen waar maken. De kinderen gaan naar school en nu kan jij ook gaan”. Dat vond ik wel heel lief. Ik ben naar de open dag gegaan van de hogeschool en ik heb gekozen voor social work.

‘In al die jaren dat ik thuiszat met de kinderen, zat ik niet stil. Dat kan ik eigenlijk niet. Ik heb een stichting opgericht Believe in children waarvan ik voorzitter ben. Met een vrijwilligersteam van 25 mensen voeren we mooie projecten uit. Kinderen sterven doordat er geen geld is voor medische zorg, dat is toch absurd? We helpen wereldwijd gezinnen met zieke kinderen, die geen geld hebben voor medicatie en medische zorg.

‘We helpen wereldwijd gezinnen met zieke kinderen, die geen geld hebben voor medicatie en medische zorg.’

‘Maar we doen meer. In 2023 na de aardbeving in Turkije hebben we ook geholpen door twee vliegtuigen met babykleding en toiletartikelen daarheen te laten gaan. Met de stichting ga ik gewoon door, dus naast mijn studie gaat daar ook nog steeds veel tijd in zitten.

‘Social work is een richting die goed bij mij past. Ik ben graag maatschappelijk bezig en ik help graag anderen. Dat is ook wat ik hierna wil doen, jongeren helpen, maar ook gezinnen met kinderen. Ik kom hier in Rotterdam zoveel jonge mensen tegen die niet echt weten wat ze willen en hun talent verspillen. Dat is zo zonde. Ik zou ze graag motiveren en ze laten zien hoeveel mooie kansen er in Nederland zijn.

‘Studeren aan de hogeschool bevalt me heel goed. Ik ben wel een beetje een vreemde eend in de bijt. Ik studeer gewoon fulltime; als ik het doe, dan doe ik het ook meteen goed. Maar daardoor zit ik wel tussen allemaal jonge mensen van 17 en 18. Dus dat was wel even wennen.

‘Ik merk ook wel dat de hogeschool niet altijd even goed is ingericht op studerende ouders. Mijn leven ziet er nu eenmaal een beetje anders uit en door de kinderen ben ik niet zo flexibel. Wat meer flexibiliteit en begrip zou wel fijn zijn. Dat is dan misschien weer een mooi volgend project.’

Tekst en foto: Sanne van der Most