Afgelopen vrijdag was de eindejaarsborrel van de diensten van de Hogeschool Rotterdam. Het thema van het feest was disco, dus ik ben die dag naar de Solow geweest om wat disco-achtige accessoires te vinden. Ik kocht een glitterstropdas die, vond ik, wat weg had van een discobal en witte bretels op een rood overhemd. Om het het kerstig te maken.

Dit was de eerste keer dat ik naar een bedrijfsfeest ging en ik wilde de duizenden kritische lezers van deze blogreeks niet teleurstellen. De glitterstropdas was veel te klein, en had een elastieken aantrekband zodat je hem zelf niet hoeft te knopen. Daar ben ik principieel op tegen. Als je geen stropdas kunt knopen, draag dan geen stropdas, maar alaaf. Ik had dit in de winkel al kunnen zien, maar mijn tolerantie voor plastic labyrinten is zo laag dat ik na vijf minuten dissociërend aan de kassa sta.

Ik settelde maar voor een eigen wollen antracietgrijze stropdas (niet gedragen sinds de hipsterdagen aan de kunstacademie) en de bretels liet ik lekker thuis.

Ik had er best zin in en was bovenal nieuwsgierig. Dit soort dingen hebben de neiging om binnen de grenzeloze restricties van onze hersenen een stuk groter te worden dan ze daadwerkelijk zijn. Onderweg naar de locatie bedacht ik me dat ik helemaal geen beeld heb gevormd van wat ik eigenlijk verwacht van het feest en ik vroeg me af of ik niet al acht weken veel te moeilijk aan het doen ben. Ongetwijfeld, het zou niet de eerste keer zijn. Toch, als ik heel specifiek zou moeten benoemen wat mij dan altijd tegenhield om naar zo’n feest te gaan, dan is het gevoel van afhankelijkheid en de hele avond achter mensen aan moeten lopen omdat ik zelf niemand ken.

Ik heb dit deze avond bijna niet ervaren. Er was een moment waarop ik een oud-docent tegenkwam, tijdens het introductieve handjeschudden per ongeluk wijn over mijn eigen broek heen gooide en vervolgens vijf minuten lang getuige was van een gesprek maar hier geenszins bij betrokken werd. Maar hé, die dingen gebeuren en ik verstond er toch allemaal niks van.

Er zit een soort rode draad in deze reeks waar ik mij pas recentelijk bewust van ben geworden. Angst – hoe klein, groot, terecht of abstract dan ook – maakt egocentrisch. Niet per se in handelen, maar wel in redeneren. En vooral in het inschatten van onze relatie tot anderen. Bijvoorbeeld: Een naaste verliest een dierbare, maar omdat jij je niet wilt opdringen en er vanuit gaat dat de naaste wel betere of hechtere vrienden heeft dan jij, besluit je toch maar niet te bellen. Naaste loopt steun mis, omdat jij je niet gewenst voelt. Egocentrisch.

‘Ik ga niet, want ik ken daar niemand’, zeg ik op een maandagochtend met droge ogen tegen mijn collega’s die ik allemaal ken en waarvan er toch zeker een paar wel gaan. Is het oordeel van de abstracte ander, een amalgamatie van eerdere ervaringen, belangrijker dan de mensen die je daadwerkelijk om je heen hebt? Egocentrisch.

Ik heb het die avond prima naar mijn zin gehad en kende meer mensen dan ik van te voren kon opnoemen, zoals het waarschijnlijk wel vaker gaat. Maar eigenlijk doet dat er niet zo toe. Ik was daar, net als alle anderen, met mijn team. Voor een hapje en een drankje om het jaar af te sluiten.

Geen van ons droeg een Hawaii-shirt (gemiste kans), maar we hebben desondanks toch de photo booth even aangedaan.

Succes allen, met jullie feesten en partijen de komende tijd. Tot in 2026.

Tekst en beeld: Demian Janssen

Lees ook: