Zomaar op de grond gaan liggen, midden in de stad, terwijl iedereen naar je kijkt. Belle Busch, tweedejaars fotografie aan de WdKA, vindt het nog steeds spannend. Toch doet ze het steeds opnieuw. Met haar project Bet You’re Too Scared nodigt ze voorbijgangers uit naast haar te komen liggen. ‘Het lijkt heel eenvoudig, maar zodra je daar ligt, gebeurt er van alles met je.’

English version below

‘Ik ben opgegroeid in een kustplaats in Los Angeles County. Mijn moeder is Frans, mijn vader Amerikaans. Toen ik achttien was, verhuisde ik richting Santa Monica waar ik al veel fotografeerde. Het weer was heerlijk, dus Nederland was wel even wennen. Mijn zoektocht naar een opleiding was vooral praktisch: ik wilde fotografie studeren, in het Engels en in Europa. Omdat ik ook de Franse nationaliteit heb, kon ik hier tegen het Europese collegegeld studeren. Uiteindelijk meldde ik me bij negen opleidingen aan en bezocht ik de scholen waar ik was aangenomen.

‘Toen ik de Willem de Kooning Academie binnenliep, dacht ik: dit is net Hogwarts, van Harry Potter.’

‘Toen ik de Willem de Kooning Academie binnenliep, dacht ik: dit is net Hogwarts, van Harry Potter. Het gebouw, de mensen, de sfeer. Overal zag ik studenten met bijzondere kleding en een grote glimlach. Ook Rotterdam sprak me aan, met al die vreemde gebouwen. Het voelde creatief. Bovendien kon ik hier verschillende disciplines combineren. Fotografie is mijn vertrekpunt, maar ik wil ook leren naaien, andere druktechnieken gebruiken en experimenteren. Ik hoefde me hier niet tot één medium te beperken.

‘Op de middelbare school begon ik al mijn eigen fotografiebedrijfje: Angelic Angles. Ik fotografeerde vooral meiden van school, voor modeshoots en portretten. Daarna kwamen influencers, modellen, rode lopers en concerten. In Los Angeles kent iedereen wel iemand die iemand kent. Via een nicht kreeg ik bijvoorbeeld de kans om bij de Houdini Mansion te fotograferen. Daar waren YouTubers, maar ook Ariana Grande. Ik was behoorlijk onder de indruk. Toch merkte ik dat het steeds meer ging om wie er op de foto stond. Ik wilde kunst maken, iets vertellen, en niet alleen mooie, beroemde mensen fotograferen.

‘Wat ik in mijn eerste jaar heb gedaan? Veel gehuild. Echt. Ik had niet door hoe sterk ik emotioneel verbonden was met mijn werk. Mijn eerste project ging over identiteit, mijn ADHD en de labels die ik mezelf geef. Andere studenten vertelden ook over ADHD of autisme, of over het gevoel dat ze vroeger nergens bij hoorden. Vervolgens stond ik voor een klas met mensen uit de hele wereld mijn verhaal te vertellen. Dan kwamen de tranen vanzelf. Dat was spannend, maar het maakte ook iets los waarvan ik niet wist dat het in me zat.

‘Door zelf open te zijn, hoop ik dat anderen zich herkennen en zich gehoord voelen.’

‘Op een gegeven moment schreef ik in onze groepsapp dat ik soms even weg moest als ik emotioneel werd tijdens het praten over mijn kunst. Een paar meiden kwamen daarna naar me toe. Ze zeiden: jij huilt voor de klas, maar wij huilen op het toilet. Dat vond ik zo mooi. Je denkt dat jij de enige bent, en dan blijkt dat anderen hetzelfde meemaken. Door dat eerste jaar begreep ik beter wat ik als kunstenaar wil: mensen helpen zich minder alleen te voelen. Door zelf open te zijn, hoop ik dat anderen zich herkennen en zich gehoord voelen.

‘Verbinding zoeken deed ik eigenlijk altijd al. Na een fotoshoot met iemand van school voelde het vaak alsof we vrienden waren geworden. Ik vond het fijn dat ik iemand kon helpen zich mooi te voelen. Toen fotografie zakelijker werd, miste ik dat. Ik begon te schilderen, vaak gezichten. Aan het einde dacht ik steeds: er ontbreekt iets. Dan schilderde ik er tranen bij. Achteraf zie ik dat emoties altijd terugkwamen in mijn werk. Kunst is voor mij ook een manier om dingen te verwerken.

‘Bij Bet You’re Too Scared lig ik op de grond en kunnen mensen naast me komen liggen. Ik praat niet terug. Eigenlijk worden de voorbijgangers de performers. Sommige mensen gaan meteen liggen, anderen blijven twijfelen. Groepen zijn fascinerend. Eén persoon wijst een vriend aan: dit is echt iets voor jou. Of ze zeggen: als jij gaat, ga ik ook. En dan liggen ze ineens allemaal naast me.

‘Er zijn inmiddels honderden mensen bij komen liggen. Ik leer ontzettend veel van hun reacties. Ik heb het project ook in Chicago gedaan, bij de Bean. Daar was ik voor de bruiloft van mijn nicht. Dat vond ik extra spannend: het was druk en ik kon alles verstaan wat mensen zeiden. Hier begrijp ik Nederlandse opmerkingen vaak pas achteraf, als ik ze vertaal. Soms is dat maar goed ook. In Chicago merkte ik dat mensen makkelijk met de camera omgingen en veel praatten. In Nederland krijg ik regelmatig: “interessant, maar niets voor mij. Succes!” Dat vind ik ook wel grappig.

‘Na afloop maak ik video’s. Daarbij kijk ik ook naar mensen op de achtergrond: iemand die aarzelt, dichterbij komt en toch doorloopt. Daar kan een heel verhaal in zitten. Daarnaast schrijf ik over iedere performance. Uiteindelijk wil ik met het project de wereld rond en een boek maken over mijn ervaringen. Onderzoek lijkt me ook interessant: wie doen mee, wie komen alleen of in een groep? Ik ben heel nieuwsgierig naar mensen en hoe ze op elkaar reageren.

‘Ik vraag anderen hun comfortzone te verlaten, maar moet dat zelf dus ook blijven doen.’

‘Ik woon nu in Overschie. Die oude gebouwen en het water vind ik ontzettend romantisch. Europeanen zeggen soms dat Amerika net een film is, maar voor mij is Europa een film. Inmiddels heb ik een fiets, Tikkie en een ov-chipkaart. Mijn vriend is Nederlands en werkt in de IT. Gelukkig geen kunstenaar, dat zouden misschien wel heel veel emoties worden. Hij helpt bij mijn performances door op de camera te letten. Zelf is hij ook naast me komen liggen. Zelfs met iemand die je kent, voelt dat blijkbaar heel anders dan je verwacht.

‘Ik ben nog steeds een beetje bang om te gaan liggen. Tijdens het klaarzetten van de camera voel ik me bekeken. Eenmaal op de grond bonst mijn hart de eerste tien minuten. Vooral als niemand komt liggen. Twee keer ben ik daarom opgestaan en weggegaan. In Utrecht kwam er laatst vijfentwintig minuten niemand. Ik dacht: nu blijf ik. Ik moet ook een uur kunnen liggen zonder dat iemand meedoet. Even later kwam er een hele groep bij. Ik vraag anderen hun comfortzone te verlaten, maar moet dat zelf dus ook blijven doen.’

‘I Want People to Feel Less Alone’

Lying down on the ground in the middle of a city while everyone watches. Even now, Belle Busch, a second-year hotography student at the WdKA, still finds it nerve-racking. Yet she keeps doing it. With her project Bet You’re Too Scared, she invites passersby to lie down next to her. ‘It seems very simple, but the moment you’re lying there, all kinds of things start happening inside you.’

‘I grew up in a coastal town in Los Angeles County. My mother is French, and my father is American. When I was eighteen, I moved closer to Santa Monica, where I was already doing a lot of photography. The weather was wonderful there, so moving to the Netherlands took some getting used to. My search for a degree program was mostly practical: I wanted to study photography, in English, and in Europe. Since I also have French nationality, I was able to study here at the European tuition rate. In the end, I applied to nine different programs and visited the schools where I had been accepted.

‘When I walked into the Willem de Kooning Academy, I thought: this is just like Hogwarts from Harry Potter. The building, the people, the atmosphere. Everywhere I looked, there were students wearing unusual clothes and huge smiles. Rotterdam appealed to me as well, with all its strange buildings. It felt creative. On top of that, I could combine different disciplines here. Photography is my starting point, but I also want to learn sewing, use different printing techniques, and experiment. I didn’t have to limit myself to a single medium.

‘I started my own photography business in high school called Angelic Angles. I mainly photographed girls from school for fashion shoots and portraits. Later, I worked with influencers, models, red carpet events, and concerts. In Los Angeles, everyone knows someone who knows someone. Through a cousin, for example, I got the opportunity to photograph at the Houdini Mansion. There were YouTubers there, but also Ariana Grande. I was pretty impressed. Still, I noticed that it became increasingly about who was in the photograph. I wanted to make art, to tell a story, rather than simply take pictures of beautiful, famous people.

‘What did I do in my first year? I cried. A lot. Really. I didn’t realize how emotionally connected I was to my work. My first project was about identity, my ADHD, and the labels I give myself. Other students talked about ADHD or autism too, or about feeling like they never really belonged anywhere when they were younger. Then there I was, standing in front of a classroom full of people from all over the world, telling my story. The tears came naturally. It was intimidating, but it also unlocked something in me that I didn’t know was there.

‘At one point, I wrote in our group chat that I sometimes needed to step away when I became emotional talking about my art. Afterwards, a few girls came up to me. They said, “You cry in front of the class, but we cry in the bathroom”. I thought that was so beautiful. You think you’re the only one, and then it turns out others are going through the same thing. That first year helped me understand what I want as an artist: to help people feel less alone. By being open myself, I hope others will recognize themselves in my work and feel heard.

‘Seeking connection is something I’ve always done. After a photoshoot with someone from school, it often felt as though we had become friends. I liked helping people feel beautiful. When photography became more commercial, I missed that sense of connection. I started painting, often focusing on faces. At the end of each painting, I always felt something was missing. Then I would add tears. Looking back, I realize emotions have always found their way into my work. Art is also a way for me to process things.

‘In Bet You’re Too Scared, I lie on the ground and invite people to lie down beside me. I don’t respond or speak back. In a way, the passersby become the performers. Some people lie down immediately, while others hesitate. Groups are fascinating. One person points to a friend and says, “This is totally your thing.” Or they say, “If you do it, I’ll do it too.” And suddenly they’re all lying next to me.

‘By now, hundreds of people have joined me. I learn so much from their reactions. I also carried out the project in Chicago, at the Bean. I was there for my cousin’s wedding. That felt even more challenging because it was crowded and I could understand everything people were saying. Here in the Netherlands, I often only understand comments later, after translating them. Sometimes that’s probably for the best.

‘In Chicago, I noticed that people were very comfortable around the camera and loved to talk. In the Netherlands, I often hear: “Interesting, but not for me. Good luck!” I find that pretty funny. Afterwards, I make videos of the performances. I also pay attention to people in the background: someone who hesitates, walks closer, and then decides to keep going. There can be an entire story in a moment like that.

‘I also write about every performance. Ultimately, I want to take this project around the world and create a book about my experiences. Research interests me too: who participates, who comes alone, who comes in a group? I’m incredibly curious about people and how they respond to one another.

‘I now live in Overschie. I find the old buildings and the water incredibly romantic. Europeans sometimes say that America feels like a movie, but to me, Europe feels like a movie. By now, I have a bicycle, Tikkie, and an OV-chipkaart. My boyfriend is Dutch and works in IT. Fortunately, he’s not an artist, because that might be a little too many emotions. He helps with my performances by keeping an eye on the camera. He has also lain down beside me himself. Apparently, even with someone you know well, the experience feels very different from what you expect.

‘I’m still a little afraid to lie down. While setting up the camera, I feel as though everyone is watching me. Once I’m on the ground, my heart pounds for the first ten minutes, especially if no one comes to join me. Twice, I’ve gotten up and left because of that.

‘Recently, in Utrecht, no one joined me for twenty-five minutes. I thought to myself: this time I’m staying. I have to be able to lie here for an hour even if nobody participates. A little later, a whole group came and joined me. I ask other people to step outside their comfort zones, so I have to keep doing the same myself.’

Tekst en foto: Sanne van der Most