Praten zonder eigenlijk echt iets te zeggen komt vaker voor dan je je misschien realiseert. Soms gaat het om het een simpele ‘hoe is ‘t?’ waar iedereen toch wel ‘ja, goed’ op antwoordt, hoe ellendig de situatie ook is. 

Lieve oktober, wat ging je toch snel voorbij. 32 dagen geleden zagen we elkaar weer voor het eerst in een jaar tijd, en wat hebben we veel meegemaakt.

Derek Otte stadsdichter, spoken word-artiest én spoken word-docent op de Hogeschool Rotterdam. Ik begon dit schooljaar met zijn keuzevak, want ik mag dan veel schrijven en daar best goed in zijn, voordragen is nog niet mijn sterkste kant.

Stoptober… Wat een onzin. Al die treurige junks die met een 3FM-achtige gezelligheid de volksgezondheid een leveltje trachten te doen stijgen. Stelletje moraalridders.

In Tanzania heb ik veel geleerd over gezondheidszorg in Afrika. Er kan nog voldoende verbeterd worden, maar er kunnen ook echt dingen worden geleerd. Want wij moeten ook met steeds minder geld goede zorg leveren. 

Met een perfect geordend palet markeerstiften en twee koppen koffie in m’n mik heb ik iedereen via Snapchat geïnformeerd dat ik nu echt aan de slag ga. En dan gaat het mis. Hoe verleidelijk het ook is om al…

In mijn laatste blog voor de vakantie schreef ik dat ik toe was aan vakantie. Niet om te relaxen, maar om aan een nieuw Afrikaans avontuur te kunnen. Nu ben ik weer terug in Nederland, klaar om dit semester…

Ik verbaas me over reacties op artikelen die over ongelijkheid en discriminatie gaan. ‘Trek het je niet zo aan’, ‘maak je niet zo druk’ of ‘het is nou eenmaal zo’ lees ik vaak. Maar ik trek het me wel…

Aan het eind van het vorige collegejaar had ik kritiek op het ‘inclusieve karakter’ van de HR.  Ik wilde de hogeschool aan het denken zetten door een blog te schrijven vanuit mijn perspectief: het perspectief van iemand met meerdere…