Na zeven jaar nam Wijnand van den Brink gisteren met een bescheiden feestje afscheid van het college van bestuur van de HR. Hij werkt in totaal al 26 jaar op de hogeschool en doet hij voor het laatste deel van zijn carrière bewust een stap terug.

Ze schrok er even van, vertelt collegevoorzitter Sarah Wilton-Wels in haar speech, toen Wijnand van den Brink zijn afscheid van het college van bestuur aankondigde. Dat was een aantal maanden geleden, en de avond voor het afscheidsfeestje was het nog laat geworden op kantoor. ‘”Nou dan ga ik maar”, zei je gisteravond, een beetje dralend’, vertelt Wilton-Wels. ‘”Dan ga ik ook maar”, zei ik, en ik trok eigenlijk een sprintje naar de deur, want ik dacht bij mezelf: anders ga ik huilen.’

Ze memoreert hoe Van den Brink het enige cvb-lid was toen zij bij de organisatie startte. Hij werkte haar in, waarbij ze meteen een klik hadden. Een echte bouwer, zo karakteriseert ze het scheidende cvb-lid. ‘Als ik aan jou denk, denk ik aan bouwen. Dat doe je samen, rustig en gestaag. Er zijn soms tegenslagen, soms is er een crisis. Maar eigenlijk heb jij dan je finest hour: bij stress was jij op je best’, prees Wilton-Wels haar collega.

‘Ontzettend aardige kerel’

Als financiële man binnen het college laat Van den Brink een stevig fundament achter, stelt ze. Raad van toezicht-lid Eric Steegers prees Van den Brink eveneens voor de gezonde, toekomstbestendige financiële toestand van de HR. Hij noemde Van den Brink ‘gewoon een ontzettend aardige kerel’ en iemand ‘die zich nooit op de borst klopte.’

Wilton-Wels sprak en passant de mythe tegen dat Van den Brink ‘heel erg blauw’ zou zijn – managementtaal voor het type manager dat vooral van cijfertjes en nauwkeurigheid houdt. ‘Je hebt echt een mening en een duidelijke visie op onderwijs.’

‘Fantastisch om bij te mogen dragen’

Van den Brink vindt het ‘moeilijk om weer met beide benen op de grond te komen’, reageert hij in zijn afscheidswoord op alle mooie woorden van collega’s. Hij benadrukt dat hij altijd vanuit zijn eigen waarden heeft gewerkt, waarden als samenwerken en verbinden. Dat begon in zijn eerste baantje bij het GAK, en hij is er altijd mee doorgegaan. ‘Ik praatte met iedereen, niet voor mijn carrière, maar om te weten hoe de hazen ergens lopen.’ Als docent in hart en nieren koos hij uiteindelijk toch voor management, omdat hij daarmee meer impact kon maken. Op de HR vond hij het ‘fantastisch om bij te mogen dragen’ aan een plek ‘waar iedereen hart heeft voor onderwijs.’

Van den Brink kreeg symbolisch een bouwhelm met het HR-logo: bouwen en vastgoed waren onderdeel van zijn portefeuille als bestuurder, en hij vervolgt zijn loopbaan als senior projectleider strategische huisvesting.

Wilton-Wels gunt haar scheidende collega de tijd van ‘meer rust, meer genieten’ die nu aanbreekt, ‘niet meer al die zondagen werken’. ‘Rotterdam gaat je missen’, besloot ze, ‘de hogeschool gaat je missen, en ik ga je missen.’

Lees ook:

Tekst: Edith van Gameren
Foto: Levien Willemse