Zes jaar Frans op de middelbare school en altijd hoge cijfers – ik dacht dat ik er best goed in was. Frans had iets elegants, iets muzikaals. En met opa en oma die vloeiend Frans spreken en me altijd aanmoedigden, leek het haast vanzelfsprekend dat ik er iets mee zou doen. Toch is de sprong van school-Frans naar écht Frans praten in Parijs veel groter dan ik dacht.

Lezen en grammatica gaan me nog steeds goed af. Elke dag lees ik een hoofdstuk in een Frans boek, luister ik naar een podcast en doe ik trouw een paar Duolingo-lessen. En ik merk dat het helpt: ik begrijp steeds meer van wat er om me heen gezegd wordt. Maar zodra ik zelf moet praten, klap ik dicht. Alsof mijn hersenen dan ineens op slot gaan.

Het ligt niet eens aan de woorden. Het is de snelheid, de manier van praten – binnensmonds, vol afkortingen, alles in razend tempo. En dan die ene seconde waarin je moet besluiten: zeg ik het in het Frans, of toch maar veilig in het Engels? Want eerlijk: Frans spreken is hier eigenlijk helemaal niet nodig. Bijna iedereen in Parijs spreekt prima Engels. En als dat niet zo is, kom je er met handen en voeten ook wel uit.

Toch wil ik het leren. Niet omdat het moet, maar omdat ik het zélf graag wil kunnen. Omdat ik het mooi vind, omdat het me trots zou maken om echt een gesprek in het Frans te kunnen voeren. En omdat ik hier nog lang wil blijven wonen – en het dan gewoon fijner is als je je echt thuis kunt voelen in de taal van de mensen om je heen.

Soms denk ik eraan om Franse les te nemen, om het proces wat te versnellen. Maar ja, dat kost tijd en geld. Voor nu probeer ik het dus vooral zelf. En met vrienden die Frans spreken, kan ik gelukkig oefenen. Het gaat traag, maar het gaat vooruit. En dat is voor nu genoeg.

Volg ons op Instagram