Neline Kerkstra (32) wisselde haar baan in de gehandicaptenzorg in voor werken bij de Hogeschool Rotterdam. Als coördinator logistiek bij CMI is ze verantwoordelijk voor de aanlevering van de roosters en voor het curriculum in Osiris. ‘Een mooie combinatie tussen priegelwerk en menselijk contact. Precies wat ik zocht.’

‘Binnen CMI ben ik verantwoordelijk voor het rooster. Ik haal bij de docenten op wat ze in het rooster willen hebben en wanneer de tentamens plaats moeten vinden. Dat plan ik allemaal in. Daarnaast bouw ik nog mee aan de examenprogramma’s. Ik zorg dat alle cijfers in Osiris op de goede plek staan en dat alles klopt.

‘Wij hebben een supergezellig team en dat verhoogt mijn werkplezier ook heel erg.’

‘Dat priegelwerk vind ik geweldig. Ik ben helemaal op mijn plek. Een leuke baan en hele leuke collega’s. Wij hebben een supergezellig team en dat verhoogt mijn werkplezier ook heel erg. Zo eens in de twee á drie maanden gaan we met z’n allen uit eten en alle verjaardagen vieren we samen. Ook het contact met de verschillende opleidingen, de docenten en de opleidingsmanagers vind ik heel erg leuk.

‘Hiervoor deed ik iets totaal anders: ik werkte als kinderwerker en in de gehandicaptenzorg. Daar was ik activiteitenbegeleider op een dagbesteding voor volwassenen met een verstandelijke beperking. In het begin vond ik het leuk, alles was nieuw en ik moest nog veel leren. Maar na een paar jaar werd het saai. Ik kende het werk en de mensen en er was geen uitdaging meer. Ik had ook niet echt de ruimte om te groeien. Dat heb ik wel nodig dus ben ik verder gaan zoeken. Toen werd ik ook zwanger van ons eerste zoontje. Aan het eind van mijn verlof ging ik op zoek naar een nieuwe baan. Toevallig werkt mijn partner ook hier op de hogeschool. Hij is functioneel beheerder bij de ICT afdeling. Via hem ben ik uiteindelijk op deze functie terechtgekomen.

‘Het rooster is soms heel complex. Dan willen docenten een les verschuiven naar een ander tijdstip. Niet alles kan altijd, aan mij de taak om uit te zoeken wat dan wél kan.’

‘Heel iets anders dus dan wat ik hiervoor deed, maar ik ben sowieso wel vaak geswitcht. Het was bij mij altijd al een beetje de vraag wat ik nou echt leuk vind en wat bij me past. Na de middelbare school ben ik de pabo gaan doen. Helaas was dat een beetje te zwaar voor mij. Na een jaar moest ik stoppen omdat ik het niet aankon. Ik kreeg een onvoldoende voor mijn laatste praktijkvak en toen hield het op.

‘Toen heb ik mezelf echt afgevraagd, wat ga ik nu doen? En ik heb gekozen voor doen wat ik leuk vind. Dat werd social work. Tegelijkertijd leek accountancy me ook altijd wel leuk. Ik houd erg van precisiewerk en van cijfertjes. Als iets niet klopt, achterhalen waarom het niet klopt, wat er fout is gegaan en hoe we het kunnen herstellen. Het rooster is soms heel complex. Dan willen docenten een les verschuiven naar een ander tijdstip. Niet alles kan altijd, aan mij de taak om uit te zoeken wat dan wél kan. Er is altijd wat mogelijk, als je maar zoekt en puzzelt en dat vind ik mooi. Een mooie combinatie tussen priegelwerk en menselijk contact. Precies wat ik zocht.

‘Ik heb mijn motorrijbewijs gehaald en ik vind het helemaal geweldig. In het weekend ga ik er lekker op uit en ik kom ook regelmatig met de motor naar mijn werk.’

‘Werken op de hogeschool betekent voor mij ook een goede werk-privébalans. Ik heb ruimte om thuis te werken en dat is fijn want ik heb inmiddels twee zoontjes. De oudste is vier en de jongste anderhalf. Die van vier is prematuur geboren, daarom is het voor hem altijd een beetje spannend hoe zich dat gaat ontwikkelen. Hij is alleen een beetje klein maar voor de rest gaat het prima. Op school is hij net begonnen, dus daar kunnen we nog niet zo veel van zeggen. Het kan best zijn dat hij op een gegeven moment ergens tegenloopt in zijn ontwikkeling, maar gelukkig gaat alles tot nu toe goed en zijn we gewoon lekker aan het genieten.

‘Naast de kinderen heb ik ook nog een andere bijzondere hobby. Iets wat je misschien niet zo achter me zou zoeken als je me niet zo goed kent. Ik heb mijn motorrijbewijs gehaald en ik rij nu motor. Mijn man deed dat ook al en een collega hier bij CMI die ook een goede vriendin is. Zij hebben me echt aangestoken. In tien maanden heb ik mijn motorrijbewijs gehaald. Dat is iets langzamer dan gemiddeld, begreep ik. Dat komt omdat ik boven de dertig ben én vrouw én moeder. Dan ben je wat voorzichtiger. Maar ik heb het gehaald en ik vind het helemaal geweldig. In het weekend ga ik er lekker op uit, ook met vrienden. En ik kom ook regelmatig met de motor naar mijn werk.’

Tekst en foto: Sanne van der Most