Miriam Stikkelorum is langstudeerbegeleider bij international business. Studenten die langer dan vier jaar over hun studie doen, kunnen bij haar terecht voor hulp, tips en ondersteuning. Een tijdelijke functie helaas, dus ze gaat ermee stoppen. ‘Bij mijn studenten kwam dat hard aan.’

‘Het stigma is natuurlijk een beetje dat van die luie student die niks uitvoert of iemand die zijn lening aan het beleggen is, maar het tegendeel is waar. Deze studenten lopen bijna altijd vertraging op door situaties waar zij zelf geen controle over hebben. Een zieke ouder bijvoorbeeld; of zelf heel ziek zijn. Sommigen hebben kinderen en anderen zijn een eigen bedrijf gestart en een beetje slachtoffer van hun eigen succes. Dat moet je dan maar proberen te combineren met de wens om ook je studie af te maken.

‘Ik ben vaak net even die stabiele persoon in hun leven, die ze zo hard nodig hebben als de opleiding voet bij stuk houdt. Want soms doen ze onnodig ingewikkeld.’

‘Er zitten er ook best veel tussen die te maken hebben met neurodiversiteit. Als je recent bent gediagnostiseerd met ADHD, dyslexie of een vorm van autisme dan moet je wennen aan die diagnose of aan je medicatie. Voordat je dat allemaal op de rit hebt, ben je wel een paar toetsweken verder. Dan loop je gegarandeerd vertraging op.

‘Gemiddeld doet een langstudeerder er zo’n acht jaar over. Uitzonderingen daargelaten want sommigen doen er nog veel langer over. Laatst was er eentje die studeerde na 23 jaar af. Vanaf vijf jaar studeren, kosten studenten ons ook geld. We krijgen dan geen toelage meer van de overheid. Dus dat langstuderen is voor de hogeschool echt wel een ding. Vanaf tien jaar moeten ze ook hun lening aan DUO terugbetalen, dus dan wordt het een nog groter probleem. Via de studentendecaan zijn daar ook weer regelingen voor.

‘Bij international business zitten maar liefst 560 langstudeerders. Dat heeft niet alleen maar met covid te maken; al zitten er bij ons wel heel veel internationale studenten die in die tijd terug naar het buitenland moesten, wat uiteraard ook zorgt voor vertraging. Het zijn er in elk geval heel veel vergeleken bij andere opleidingen, waar het gemiddelde in de tientallen ligt.

Ik vind dat er meer bewustzijn moet komen over hoe je als organisatie met medewerkers om zou moeten gaan, en wat het gevolg is voor de studenten.’

‘Wat ik voor ze doe, verschilt per student. Het is echt maatwerk. Vaak gaat het om de houvast die ik ze bied. Bij mij kunnen ze hun verhaal kwijt. Als jij bijvoorbeeld de eerste bent in de familie die studeert, dan heb je niet altijd het gevoel dat je bij een van hen terechtkunt.

‘Ik ben vaak net even die stabiele persoon in hun leven, die ze zo hard nodig hebben als de opleiding voet bij stuk houdt. Want soms doen ze onnodig ingewikkeld. Waarom kunnen ze niet gewoon zeggen: “Lever die opdracht vast in, ik doe er wat langer over om na te kijken, maar dan kun jij in elk geval door en in januari aan je scriptie beginnen”. Door dat soort dingen gaat ook vaak veel tijd verloren. Daar probeer ik dan in te bemiddelen en te kijken naar wat wél mogelijk is.

‘Ik ben er ook voor de praktische dingen zoals het creëren van overzicht en het samen maken van een planning. Ik hou ze ook vaak dat beeld voor: In januari 2027 kan jij klaar zijn en wat heb je daar dan voor nodig? Het is fijn om zoiets samen te kunnen doen.

‘Heel veel werk dus, wat ik niet alleen doe maar met een team van acht coaches. Drie daarvan doen alleen maar dit, dus zonder andere taken erbij. Van mijn team ben ik de enige die geen vaste plek heeft. Inmiddels zit ik aan mijn zevende contract bij de hogeschool. Dan ga je toch wel denken, waarom hebben mijn collega’s wel een vast contract en ik steeds niet? Terwijl ze wel tevreden met mij zijn, anders hadden ze me niet zeven keer een nieuw contract aangeboden. Het lijkt dus eerder de timing van mijn contract te zijn dan de vraag of ik mijn werk wel of niet goed zou doen. Daar zit wat mij betreft dan ook totaal geen wrok. Ik weet dat ze blij met me zijn. Het is gewoon vanuit de overheid gestuurd; het gaat om de financiën. Dat is jammer.

‘Juist doordat die studenten er langer over doen, merk ik dat ze veel onzekerheid hebben. Vanuit mijn rol als langstudeerbegeleider kan ik echt iets voor ze betekenen.’

‘Ik vind dat er meer bewustzijn moet komen over hoe je als organisatie met medewerkers om zou moeten gaan, en wat het gevolg is voor de studenten. Want iedere keer bouw ik weer heel veel op en vervolgens stort dat weer in. Dat is zo zonde. Juist doordat die studenten er langer over doen, merk ik dat ze veel onzekerheid hebben. Vanuit mijn rol als langstudeerbegeleider kan ik echt iets voor ze betekenen. Dat maakt mijn werk ontzettend mooi. Alleen als ze iedere keer weer bij een andere coach moeten aankloppen, doordat mijn functie steeds stopt, dan gaat alles wat we hebben opgebouwd verloren. Dan raak je ze een beetje kwijt.’

Tekst en foto: Sanne van der Most