Tijdens een wandeling in de Belgische Ardennen verloor Vera Franken, beleidsadviseur bij de Rotterdam Business School, bovenop een berg haar man. Hij kreeg een fatale hartstilstand. Nu, twee jaar later, is haar leven weer redelijk op de rails. ‘Het begrip en de flexibiliteit van de hogeschool hebben daar enorm aan bijgedragen.’

‘We waren op vakantie met het gezin; mijn man, ik en onze drie dochters. In eerste instantie waren we in Noorwegen. Daar woedde een heftige zomerstorm. We werden geëvacueerd en op stel en sprong zijn we terug naar huis gegaan. Onze vakantie hebben we omgeboekt naar een huisje in de Ardennen, om er in elk geval nog een leuke tijd van te maken. Maar dat liep even heel anders.

‘Op dag twee gingen we met het gezin wandelen en op de top van de berg ging het helemaal mis, zomaar vanuit het niets. We zaten op een liggende boomstam te pauzeren. In eerste instantie dachten we dat mijn man een grapje maakte. We waren ook een beetje aan het geinen met elkaar. Ik kan me herinneren dat ik zei: “Nou meiden, wie verslaat vanavond papa met Ticket to ride (een gezelschapsspel, red.), want hij heeft nu al twee avonden achter elkaar gewonnen. Dat laten wij toch niet op ons zitten?” Hij zat in het midden, tussen ons in, maar dan net met z’n gezicht de andere kant op. Hij zei: “Dat kunnen jullie nou wel zeggen, maar ik win toch slapend van jullie”. En twee seconden later valt hij voorover, alsof hij in slaap viel, voor de gein. Hij begon ook snurkgeluiden te maken. Het paste helemaal in die setting.

‘Op een gegeven moment zeiden wij “hou nou maar op, zo kan-ie wel weer”. Toen ik opstond om naar hem te lopen, zag ik meteen dat het mis was. Ik kan best wel stressen, maar gek genoeg bleef ik kalm en raakte ik niet in paniek. Misschien had ik niet helemaal door hoe ernstig het was. Ik denk dat ik toen ook dacht dat hij was flauwgevallen of zoiets. Ik dacht ook meteen aan mijn EHBO-cursus van een tijd geleden, aan de stabiele zijligging. Maar hij werd heel snel blauw, dus hij moest weer op zijn rug.

‘Al die tijd dacht ik dat het nog wel goed zou komen, maar zijn hart ging niet meer kloppen.’

‘Inmiddels waren er ook mensen te hulp geschoten. Met een paar zijn we toen hartmassage gaan geven. Dat is heel erg zwaar, dat kun je niet in je eentje doen. Met drie man zijn ze daar drie kwartier mee bezig geweest. Toen kwam de traumahelikopter met een AED-apparaat, maar ook dat mocht niet baten.

‘Al die tijd dacht ik dat het nog wel goed zou komen, maar zijn hart ging niet meer kloppen. Heel tragisch; we gingen met zijn vijven de berg op en we lieten hem achter op de top. Een geluk bij een ongeluk was dat we redelijk in de bewoonde wereld waren. Het was een drukke wandelroute en er waren genoeg mensen in de omgeving. Achteraf bedacht ik me: als dit in Noorwegen was gebeurd, dan had ik waarschijnlijk met de kinderen niet eens de bewoonde wereld kunnen terugvinden.

‘Ik zat er een tijd lang helemaal doorheen. Ik moest alle ballen in de lucht houden en ik had ook mijn eigen verdriet’.

‘De tijd die volgde, was heftig. Er gebeurde nog veel meer: In diezelfde week dat mijn man overleed, kreeg mijn moeder de diagnose Alzheimer. Dat zat er wel aan te komen, maar toch. Daarna was het alleen maar ellende op ellende. Twee maanden later overleed de moeder van de vriendinnen van mijn dochters. Een maand later belandde mijn moeder op de gesloten afdeling van een verpleeghuis. Thuis moest ik in mijn eentje alles draaiende houden. Mijn dochters waren toen 11, 12 en 15. In mei probeerde ik rustig te integreren maar toen werd ik zelf ziek. Ik kreeg vier keer een zweepslag en vier longontstekingen. Met een longbloeding belandde ik in het ziekenhuis.

‘Vervolgens bleek mijn oudste dochter ernstig ziek te zijn. Zij heeft een metabole ziekte, waardoor ze hoogstwaarschijnlijk uiteindelijk blind wordt. De primaire vorm van de ziekte is dodelijk, maar zij heeft een variant waarover nog niets bekend is over haar toekomstperspectief. Ze is de enige in heel Nederland met deze variant. En door posttraumatische stress gaat het mijn jongste dochter mentaal niet goed.

‘Kortom, ik zat er een tijd lang helemaal doorheen. Ik moest alle ballen in de lucht houden en ik had ook mijn eigen verdriet. Aan werken kwam ik niet meer toe. Ik stuurde, voordat mijn man overleed, als manager bij de RBS een groot team aan. Gaandeweg kwam ik erachter dat ik het allemaal niet meer kon combineren. Ik was mijn partner kwijt, mijn gezondheid lag aan diggelen; als ik nu ook nog mijn baan ging verliezen dan had mijn krukje geen pootjes meer.

‘Ik ga steeds meer een beetje leven. En dat begon wel met het begrip van de hogeschool.’

‘Gelukkig kreeg ik vanuit de hogeschool alle rust en ruimte die nodig was om te bedenken hoe het verder moest, dat was echt goud. Ik kon wat anders gaan doen binnen de hogeschool, waarbij ik mijn agenda zo kon indelen als ik zelf wilde. Hierdoor ervaar ik minder druk en minder stress, ook al is het juist een drukke functie. Daardoor kreeg ik heel veel rust. In een week of zes, ging mijn wereld weer open en zag ik weer ruimte. Eind april dit jaar ben ik weer volledig beter gemeld en was ik weer aan de slag.

‘Toen het weer beter ging op het werk, merkte ik snel daarna ook een enorme fysieke en mentale verbetering, alles ging makkelijker. Nog steeds gaat een heleboel niet goed. Mijn oudste dochter is nog steeds ziek, mijn jongste dochter gaat nog niet helemaal lekker op school. Maar als je nu aan mij vraagt hoe het met mij is, dan kan ik oprecht zeggen: vandaag is een goede dag.

‘Erover praten met anderen helpt mij ook enorm. Gewoon al mijn verhaal kwijt kunnen en het delen. Ik ben de meest extraverte persoon die ik zelf ken. Dat klinkt gek, maar direct nadat mijn man overleed, ben ik volledig op slot gegaan. Achteraf gezien was dat een soort overlevingsmechanisme. Ik merk nu, twee jaar later, dat ik weer open ga. Ik ga steeds meer een beetje leven. En dat begon wel met het begrip van de hogeschool.’

Tekst en foto: Sanne van der Most