Blind Sherlock is nog maar net verschenen op Netflix, maar UIT&THUIS-verslaggever Eda heeft de serie al gebinged! Ze schreef er deze recensie over.

Waardering: 5 sterren

Titel: Blind Sherlock

Aantal afleveringen: 6, van elk ongeveer 42 minuten

Taal: Nederlands/Vlaams

Te zien op: Netflix

Detective- en misdaadseries vind ik leuk, omdat je vanaf je bank meedoet aan het uitzoeken van raadsels en de puzzelstukjes op z’n plek zet. Soms zie je de uitkomst ervan niet aankomen, omdat er een mooie twist in het verhaal zit en soms denk je: zie je wel, ik heb gelijk. Soms zijn bepaalde verhaallijnen cliché, maar dan denk ik: het is wat het is. Als ik een serie kijk en even ver weg ben van de echte wereld, vind ik het allemaal goed.

En ik was zeker weg van de echte wereld bij het kijken van de Netflix-serie Blind Sherlock. Nou ja, ik was wel in Rotterdam, want de serie is opgenomen in Rotterdam, maar ik heb de stad op een andere manier leren kennen en gezien. Ik heb zelfs de Hogeschool Rotterdam aan de Wijnhaven voorbij zien komen! Wel superleuk natuurlijk, maar minder leuk, omdat het zondag was en het beeld van de hogeschool mij herinnerde dat het weekend bijna voorbij was en ik maandag weer naar werk moest.

De serie Blind Sherlock is gebaseerd op het leven van de Belgische telefoontapper Sacha van Loo. Hij is blind geboren en heeft twaalf jaar bij de politie gewerkt. Zijn kracht lag in stemherkenning en achtergrondgeluiden inschatten. Zijn talent heeft de Belgische politie geholpen om veel zaken op te lossen.

In de serie volgen we Roman Mertens (gespeeld door Bart Kelchtermans, zelf ook visueel beperkt). Roman is blind en komt uiteindelijk te werken bij de afluisterunit van de Rotterdamse politie. Roman wordt in eerste instantie afgewezen – omdat hij blind is – maar wanneer hij de sollicitatieruimte verlaat, laat hij zien dat een beperking geen beperking hoeft te zijn. Ik vond dit zo gaaf om te zien. Niet denken in beperkingen, maar laten zien wat je kan.

De twee andere hoofdrolspeler zijn Frank Lammers en Sigrid ten Napel. Ik lees hier en daar dat het acteerwerk van de spelers in de serie niet goed zou zijn. Wat mij betreft hoeven de acteerprestaties niet hoogstaand te zijn om te kunnen genieten van een verhaal. Ik heb juist gelachen vanwege het ‘knullige’acteerwerk, bijvoorbeeld hoe Frank Lammers een Rotterdammer naspeelt met het typische taalgebruik. En ik heb vooral genoten van een scene met een Rotterdamse dame op de Pannenkoekenboot. Lekker op z’n Rotterdams, geweldig!

Wat ik ook leuk vond is dat Roman elke keer wanneer de politiekorps even geen plan had, met een back-up plan kwam wat vaak wel werkte en zo de politie weer op een andere manier kon helpen.

In de serie beleef je hoe iemand met een visuele beperking het leven anders ervaart, anders hoort en anders ‘ziet’. De serie toont dat een beperking je niet hoeft te beperken in je doen en laten. Je moet er alleen anders naar kijken en anders mee omgaan. Het heeft mij in ieder geval bewust gemaakt hoe die ervaring kan zijn: anders horen, anders voelen, anders ‘zien’ — maar zeker niet minder.

Ik heb genoten van het verhaal, maar ik ben vooral geraakt dat de serie duidelijk maakt dat een beperking niet automatisch een grens hoeft te zijn, maar – zeker in dit geval – juist unieke kwaliteiten naar boven brengt.

De gedachte die dan blijft hangen is: soms ligt de kracht niet in wat je mist, maar in wat je op een eigen, bijzondere manier ontwikkelt.

Volg ons op Instagram