Ooit geloofde ik er nog in: dat het ooit echt beter zou worden. Dat we, als we er maar lang genoeg aandacht aan zouden schenken, de wereld beter zouden kunnen maken.

Een spannende, uitdagende en soms frustrerende periode: het afstuderen. Misschien ga jij er binnenkort aan beginnen en zie jij er, net als ik deed, behoorlijk tegenop.

Maand vijftien van de corona-pandemie. Vier blogs achter elkaar met een negatieve of serieuze lading. Ik popel om een heel ander onderwerp aan te snijden, even niet meer praten over het onderwijs of rare wappies.

Ik heb het niet vaak, dat ik snak naar de aanstaande vakantie. Mijn werk is ontzettend leuk en mijn collega’s een feestje. Maar voor een baan die zich voor honderd procent achter de laptop afspeelt heb ik nooit gekozen….

Toen ik aan mijn lerarenopleiding begon, was al vrij snel duidelijk: ik wil meer worden dan een saaie klaslokaal-Hitler die zijn hart op slot zet en leerlingen alleen dwingt om naamvaluitgangen te leren.

Heb je ooit deze lastige vraag aan jezelf gesteld? Vast wel! Wanneer jezelf zo’n een vraag stelt, dan zeg je eigenlijk: ‘hoe kan ik mijn tijd spenderen aan iets belangrijks?’ ‘Hoe leef ik echt mijn leven?’

Welk label krijg jij wel eens opgeplakt? En wat doet dat met jou? (On)bewust hebben we allerlei vooroordelen. Hoe komt dat en belangrijker nog: wat doe je eraan?

‘Van lezen word je geen beter mens, je wordt niet slimmer, maar je snapt de wereld beter. Wees niet bang voor het boek en een beetje kennis. Blijf geletterd’. Die boodschap gaf Adriaan van Dis dit weekend mee aan…

COVID-19? Niets om bang voor te zijn. Een milde ongemakkelijkheid. In vergelijking met die drie andere pandemieën tenminste.