Ga direct naar inhoud
Profielen | Profielen translated
16 augustus 2022

Zwart logo Profielen

Onafhankelijk nieuws van de Hogeschool Rotterdam

Jeroen Chabot portret

‘Ik vind mijn leven niet interessant genoeg om andere mensen mee lastig te vallen’

Jeroen Chabot is directeur van de Willem de Kooning Academie en maakt met de roman ‘Dode Vogels’ zijn debuut als schrijver. ‘Het leek me wel leuk als het uitgegeven zou worden want dan pas vindt het erkenning en is het meer dan alleen een hobby.’

‘In een periode van zo’n drieënhalf maand schreef het boek zich haast vanzelf. Als ik er ’s ochtends aan ging werken begon ik heel vroeg, tussen vier en vijf uur. Dan lag ik in mijn bed op mijn iPadje te schrijven met twee vingers en ’s avonds als ik weer naar bed ging ook. Als ik tussendoor wakker werd zat ik met dat verhaal in mijn hoofd en moest ik ermee verder. Dat was ook de tijd waarin ik het grootste ongeduld had tijdens vergaderingen, die probeerde ik zo kort mogelijk te laten duren zodat ik tussen de vergaderingen door en tijdens de lunchpauzes meer tijd over had om te schrijven.

‘Uiteindelijk kreeg ik het diepgravende literaire oordeel terug dat het te dik was.’

‘Na die maanden had ik zo’n honderdzestigduizend woorden op mijn iPad staan, maar daar kun je verder niets mee. Het leek me dus wel leuk als het uitgegeven zou worden want dan pas vindt het erkenning en is het meer dan alleen een hobby. Via een vriend kwam het manuscript bij een uitgeverij terecht waar het negen maanden heeft gelegen. Uiteindelijk kreeg ik het diepgravende literaire oordeel terug dat het te dik was.

‘Op een gegeven moment kwam ik iemand tegen van uitgeverij Brooklyn, die vertelde dat hij nog op zoek was naar een boek. Dat was een schot voor open doel natuurlijk. Ze lazen het manuscript en waren serieus geïnteresseerd, maar ik kreeg ook wel wat tips mee want er moest nog wel wat aan gedaan worden. Het echte schrijven begon toen eigenlijk pas: schrappen, opnieuw formuleren, zin voor zin erdoorheen gaan. Ik ben er de hele zomervakantie mee bezig geweest. Terug bij uitgeverij vonden ze dat er nu wel iets lag waarmee een begin gemaakt kon worden. Een begín —  ik had er de hele zomer aan gewerkt! Samen met een redacteur hebben we er nog intensief aan gewerkt en het boek gemaakt tot wat het nu is. Vanwege Covid is de publicatie een tijdje uitgesteld maar na vijf jaar ligt hij nu eindelijk in de boekhandel.

‘Terug bij uitgeverij vonden ze dat er nu wel iets lag waarmee een begin gemaakt kon worden.’

‘Het verhaal gaat over het huwelijk tussen Poek en Anne dat in roerig vaarwater raakt, en parallel over de tocht die vluchtelingen maken naar een veilig en beter bestaan in Europa. De brave Poek vindt een nieuw doel in zijn leven als hij in Griekenland twee vluchtelingen ontmoet. Hoewel het eigenlijk niet mag besluit hij ze in zijn auto mee te smokkelen naar Nederland. Anne maakt een totaal andere reis maar met de nodige overeenkomsten. Ze belandt in Berlijn waar ze voor een Duitse tv-zender decors gaat ontwerpen voor de verfilming van een oud Grieks verhaal. In dat verhaal uit de klassieke oudheid waarin de strijd van het leven van de mens wordt beschreven, ziet ze duidelijke parallellen met de situatie van vluchtelingen nu.

‘Dit verhaal is ook een metafoor voor de keuzes die je in het leven maakt en de toevalligheden die zorgen dat je een bepaald pad inslaat. Over de moed, het geluk of fatalisme waarmee je op een gegeven moment zo’n pad afloopt en de mate waarin je openstaat om een afslag te nemen. Al die keuzes maken ons tot wie we zijn, het gaat niet over goed of slecht.

‘Dit verhaal is ook een metafoor voor de keuzes die je in het leven maakt’

‘Het is boek is niet autobiografisch. Ik vind mijn leven niet interessant genoeg om daar andere mensen mee lastig te vallen. Ik houd vooral van schrijvers die verhalen kunnen vertellen. In de karakters zit natuurlijk wel iets van mezelf en van de mensen die ik ken. Poek heeft bijvoorbeeld een online onderwijsbedrijf dat tijdens Covid een enorme vlucht neemt. Zijn onvrede over het onderwijs, dat het beter kan, deel ik met hem. Ik vind dat wij voortdurend moeten nadenken over de taak van onderwijs en hoe het beter kan. Daarvoor moeten we meegaan met de tijd en dat gebeurt naar mijn mening veel te weinig.

‘Ik zou alleen nooit een boek schrijven over mijn werk. Als ik al iets zou schrijven in die sfeer dan zou het eerder een komedie zijn voor op tv. Werkelijk iedere dag is er wel iets fantastisch, ongelooflijks, volstrekt idioots of lachwekkends aan de hand. Begrijp me goed, het onderwijs op de kunstacademie komt wat mij betreft het dichtst in de buurt van mijn ideaal wat onderwijs hoort te zijn. Het begint en eindigt met een totale focus op wie je bent en wie wilt je worden, en in die zin voel ik me bevoorrecht om daar leiding aan te geven.

‘Tegelijkertijd ben ik doodsbang, want wat gaan mensen ervan vinden?’

‘Met het boek heb ik geen andere ambitie dan mensen een prettige tijd geven, en hopelijk geeft het hier en daar ook wat te denken. Tegelijkertijd ben ik doodsbang, want wat gaan mensen ervan vinden? En slaat dit terug op mijn functioneren als directeur? Het is een boek over echte mensen die echte mensendingen doen, en dat wordt behoorlijk realistisch omschreven. In die zin voelt het kwetsbaar. Maar tegelijkertijd is die kwetsbaarheid de dagelijkse praktijk van al die studenten en docenten hier op de kunstacademie. Zij stoppen hun ziel en zaligheid in de dingen die ze maken en iedereen mag daar wat van vinden. Misschien is het wel goed dat ik me ook een keertje in die positie begeef.

Ken jij of ben jij iemand die met zijn/haar verhaal op Humans of HR thuishoort? Stuur een mailtje naar profielen@hr.nl om een afspraak te maken.

Tekst: Wietse Pottjewijd
Foto: Jeroen Chabot

 

Gepubliceerd: 3 December 2021 • Humans of Hogeschool Rotterdam

Humans of HR

Reacties

Laat een reactie achter

3 Responses to ‘Ik vind mijn leven niet interessant genoeg om andere mensen mee lastig te vallen’

  1. Ik ben benieuwd, de beschrijving van de plot klinkt goed: ik heb het boek besteld en krijg het morgen binnen.

  2. Het heeft even geduurd voor ik eraan toekwam om jouw boek te lezen, en dat was gisteren het geval: ik heb het in één ruk uitgelezen. Chapeau! Ik vind het geweldig!
    Zoals verwacht vond ik de plot interessant. De relatie tussen de (Klassieke) Oudheid en het heden is voor mij vanzelfsprekend. Mij werd namelijk thuis geleerd: “In het heden is het verleden en in het nu wat komen gaat”. Fijn om dat zo mooi verweven te zien in het verhaal. Ik meen jouw eigen mening over de situatie van migranten (vluchtelingen) te herkennen in je boek en ik deel die mening zonder meer. Fantastisch verwoord (deels bij monde van Mackie) hoe we altijd een keuze hebben (ook al lijkt dat niet zo of ook al is het een duivels dilemma) en hoe die keuzes consequenties hebben.

Spelregels

De redactie waardeert het als je onder je eigen naam reageert.

  1. Houd het netjes, beschaafd, vriendelijk en respectvol. Niet vloeken of schelden.
  2. Dwaal niet af van het onderwerp (blijf ‘on topic’).
  3. Wees kort, duidelijk en maak een punt.
  4. Gebruik argumenten, geen uitroepen.
  5. Geen commerciële boodschappen.
  6. Niet op de persoon spelen.
  7. Niet discrimineren, aanzetten tot haat of oproepen tot geweld (ook niet voor de grap).
  8. Van bezoekers die een reactie achterlaten op de site wordt automatisch het IP-adres opgeslagen.
  9. De redactie geeft reacties die dreigende taal bevatten door aan de veiligheidscoördinator van de Hogeschool Rotterdam.

Lees hier alle details over onze spelregels.

Back to Top