Sinds een maandje loop ik stage. Beetje meelopen in een bedrijf, opdrachten uitvoeren voor de hogeschool, jullie kennen het wel. Het is spannend en nieuw, maar het is ook een stap richting het burgerleven en dat bezorgt me koude…

Als je opgroeit en leeft in een welvarend westers land als het onze, kun je gaan geloven dat je 24/7 moet shinen en happy hoort te zijn. En dat je alles kunt als je het maar graag genoeg wilt…

Laatst kwam een student naar me toe met de vraag: ‘Meneer, bent u nou voor of tegen Zwarte Piet?’

Net als Maartje en haar collega’s de motivatie van hun studenten bespreken, komt de uitnodiging voor de studiedag binnen. Moeten ze deze keer weer tekenen, plakken of toneelspelen met gekleurde petjes op?

Engels is nooit mijn sterkste kant geweest. Om aan de taal te werken wilde ik daarom graag in het buitenland studeren. En waar kan dat beter dan in Amerika?

Sinds het begin van mijn opleiding hoor ik dat ik moet netwerken. Nu trek ik me de adviezen uit mijn eerste studieweken redelijk zwaar aan. Zo ook het netwerkadvies. Maar of ik ernaar handel is een tweede.

Ik heb een haat-liefdeverhouding met nachtdiensten in het ziekenhuis. Dat je ritme op z’n kop wordt gezet is niet ideaal, maar het heeft ook iets magisch.

Vandaag is het Coming Out Day, een dag waarop al dertig jaar lang gestreden wordt voor lhbt-acceptatie. Ik zie vooruitgang, maar we zijn er nog lang niet.

‘Let op dat je genoeg punten haalt, anders is je studie straks misschien voorbij voordat je goed en wel begonnen bent!’ Het bindend studieadvies (bsa) hangt veel eerstejaars als een soort zwaard van Damocles boven het hoofd.