Er zit regelmatig een student tegenover me die hulp vraagt bij het plannen. Vroeger, op de middelbare school, was het nog overzichtelijk. Nu wat minder, maar ik heb tips!

Ik ben laatdoof en toen ik in 2000 aan mijn opleiding aan de Hogeschool Utrecht begon, was er niemand die me kon helpen. Tot mijn grote verbazing moest ik zelf het wiel uitvinden.

Het is naast de talloze reflectieverslagen en visiestukken een van de gedrochten van de lerarenopleiding: het dossier Extra-Curriculaire Activiteiten (ECA).

Ik was al een beetje chagrijnig, die dinsdagochtend. Op de koop toe had ik mijn meest stemmingsgevoelige jas aangedaan: een soort van bruinlederen wambuis met franjes en een indianenmotief. Een prima jas verder, maar hij trekt wel de aandacht.

Iemand vroeg mij wat ik inspirerende docenten vond en daar moest ik even over nadenken. Tijdens mijn opleiding bedrijfskunde aan de Erasmus Universiteit vond ik op een enkeling na niemand inspirerend. Wat maakt een docent een inspirerende docent?

Nadat we een aantal dagen leuk gesproken hadden via WhatsApp, werd al snel duidelijk dat je na je diplomauitreiking naar het buitenland wilde. Een jaar naar Australië, dat was je plan. Ik had het moeten afkappen, maar dat deed…

‘Die kutnegermuziek moet ik niet’, ‘Gelukkig bent u geen moslim, meneer’ en ‘Die kaolo bakras*’ zijn voorbeelden van racistische kreten die ik regelmatig voorbij hoor komen. En de laatste tijd meer dan een paar jaar geleden.

Onlangs overleed Dolores O’Riordan, de zangeres van The Cranberries. Bijna elf jaar geleden werd ik helemaal doof, mijn muziekkennis stopt in december 2007. Er komt nooit meer wat nieuws bij.

Na vijf jaren vol zenuwslopende tentamens, duizelingwekkende colleges, tijdrovende projecten en lange schooldagen had ik vorige week mijn allerlaatste lessen. Het moment waar ik al zo lang naar uitkeek, is aangebroken.