Plots sta je oog in oog met een wel erg bekende vreemdeling: je Tinder-match. Awkward!

Sinds kort ben ik raadslid van de centrale medezeggenschapsraad (cmr). Ik sta nu niet meer langs de zijlijn te schreeuwen over beleid en onderwijsvernieuwing, maar ik mag nu meespelen op het veld.

Afgelopen woensdag, toen lesgevend Nederland weer op de barricaden klom voor het onderwijs, deelde ik een afbeelding op Facebook met de tekst: ‘In mijn hart staak ik mee’.

Hop daar ben je dan. Je ouders zijn in de wolken. Via speentjes, luiers, blokken, de eerste woordjes en zwemles, ben je voor je het weet bij de eindmusical en begint al een leven met het nodige ‘moeten’.

Lieve jij,
Ik heb je nog nooit gesproken maar hoe gaat het met je? Is er de laatste maanden nog iets bijzonders gebeurd?

‘Ja, moet dat echt?’, zegt iemand zachtjes door de microfoon. ‘Dat komt toch vanzelf als je elkaar respecteert?’ Ik sta op het podium van Theater Rotterdam tijdens een conventie voor LHBT+’ers. Ik debatteer over diversiteit en inclusiviteit: moeten ze…

Als je wilt weten hoe inclusief mensen écht zijn, laat dan je baard staan. Sommige reacties zijn positief, soms zeggen mensen dat ze niet van baarden houden. Maar er is ook een categorie reacties van een heel andere orde.

Het is tijd voor een nieuwe app. Eentje waarop je alleen post wat er mis is gegaan, hoe hard je opnieuw in je valkuilen gestapt bent en hoe jouw minder goede eigenschappen weer eens vochten om voorrang.

Ik heb laatst de grootste onzin gehoord. De totale misvatting was weer compleet. Volgens mij leven sommige studenten niet in de realiteit. Wat is er aan de hand?