Ik vind het een spannende tijd. Lontjes zijn kort of gewoon verdwenen. Een deel van de bevolking is in een soort parallel universum gaan leven, en in ieder gemoed ontstaan haarscheurtjes, barsten of enorme sinkholes. Redden we het tot…

Regen valt met bakken uit de lucht en mijn voordeursleutel zit muurvast. Google helpt me in een seconde aan twintig slotenmakers in de buurt. Ik kies de meeste gelikte site. Stom.

Wat leven we in een fas-ci-ne-ren-de tijd. Vreemd, onzeker en verwarrend, dat ook, absoluut. Maar ongekend? Nee.

Niets gaat momenteel zoals iemand het ook maar wil. De nieuwe maatregelen zijn je ofwel te veel of te weinig, goed of juist desastreus, te kort of te lang. Twee innerlijke krachten dringen zich aan je op: weerstand en…

Wat doe je dan na twee jaar single-schap: Tinder. Eerst natuurlijk bij hoog en laag geroepen: ‘Ik nooit!’ Maar als een mak schaap lig ik nu op die slachtbank. Want dat is het. En maken mensen hun leven op…

Nee, nee: het gaat niet over corona. Beloofd. Dat heb je ofwel al gehad, je krijgt het nog ongemerkt of je wordt precies op tijd – terwijl we in slow motion nog een aerosol coronadeeltje met een rotgang op…

Als studentendecanen zien we ieder jaar veel eerstejaars die last hebben van opgelopen stress en prestatiedruk, vermengd met een flinke portie faalangst.

Ik zou graag iemand zijn die kalm, begripvol en vriendelijk kan blijven in alle omstandigheden. Een soort Boeddha. Maar ik heb nog heel wat levens nodig om daar te komen ben ik bang. Er is van alles dat op…

De nieuwe woorden vliegen je sinds de coronacrisis om de oren. Hoestschaamte, coronakapsel, anderhalvemetersamenleving (leuk voor galgje), drive-by-uitvaart, quarantinderen; het zijn er inmiddels zo’n 700. En daar komen er twee bij: JOMO en GOMO.