Hop daar ben je dan. Je ouders zijn in de wolken. Via speentjes, luiers, blokken, de eerste woordjes en zwemles, ben je voor je het weet bij de eindmusical en begint al een leven met het nodige ‘moeten’.

Lieve jij,
Ik heb je nog nooit gesproken maar hoe gaat het met je? Is er de laatste maanden nog iets bijzonders gebeurd?

‘Ja, moet dat echt?’, zegt iemand zachtjes door de microfoon. ‘Dat komt toch vanzelf als je elkaar respecteert?’ Ik sta op het podium van Theater Rotterdam tijdens een conventie voor LHBT+’ers. Ik debatteer over diversiteit en inclusiviteit: moeten ze…

Als je wilt weten hoe inclusief mensen écht zijn, laat dan je baard staan. Sommige reacties zijn positief, soms zeggen mensen dat ze niet van baarden houden. Maar er is ook een categorie reacties van een heel andere orde.

Er was een tijd waarin ik alles wilde delen: welk koekje ik bij de koffie at of dat het pijpenstelen regende terwijl iedereen dat met eigen ogen ook kon zien. Ik was verslaafd aan het verzamelen van hartjes en…

Het is tijd voor een nieuwe app. Eentje waarop je alleen post wat er mis is gegaan, hoe hard je opnieuw in je valkuilen gestapt bent en hoe jouw minder goede eigenschappen weer eens vochten om voorrang.

Ik heb laatst de grootste onzin gehoord. De totale misvatting was weer compleet. Volgens mij leven sommige studenten niet in de realiteit. Wat is er aan de hand?

Soms voel ik me zo oud als een dinosaurus als ik de onbeschreven snuitjes van mijn studenten zie, die druk zijn met hun telefoon terwijl ze eigenlijk op moeten letten. Ik ben namelijk in 1998 afgestudeerd, toen er nog…

Een van de eerste vragen die mensen me stellen is: ’Kan je gebaren?’ ‘Nee’, zeg ik dan. Want stel dat ik het kon, dan zou het mij ongeveer evenveel helpen bij de dagelijks communicatie als Japans spreken.